((هر رستورانی ارزش آنرا دارد که ۱بار غذایش را امتحان کنید حتی اگر ورشکست شوید یا کارتان به بیمارستان بکشد)) این شعار من است یا بهتر بگویم تا چند شب پیش شعار من بود.

 آن شب قرار بود با دوستم سید به مغازه غذای آماده بزرگی بنام ز... واقع در خیابان ستارخان برویم که یکی از مطالب قبلم را به آن اختصاص داده ام مي خواستيم شامی بخوریم و هم اينكه من سوژه مناسبی برای مطلب امروزم داشته باشم. خلاصه در پارکی نشستیم هنگامي كه اولین گاز را به پیتزا زدم ناگهان حالم دگرگون شد. ولی مشکل اصلی در این بود که نمی دانستم مشکل پیتزا از چیست از سسش پنیرش خمیرش... پس بناچار برای کشف حقیقت به خوردن ادامه دادم هنوز مقدار کمی از پیتزا باقی مانده بود که احساس کردم مثل شخصیتهای فیلمهای کارتونی شکمم را باد می کنند داشتم بالا می آوردم ولی نگران این بودم که به بالا آوردن تنها ختم نشود پس به سرعت به سمت منزل حرکت کردیم مسیری که ماشین خور نبود و ۲۰ دقیقه پیاده روی برای رسیدن به مقصد لازم می نمود ضمن آنکه سوار اتومبیل بودن امنیت لازم را برای من نداشت.

 در همین احوالات داشتم به این فكر مي كردم که حتما جهنم جایی است که در آن خوردن آزاد و کارهای دیگر ممنوع است ..........

10دقیقه از رسیدنم به منزل نگذشته بود و  بی حال در گوشه ای پخش زمین شده بودم که پیامکی رسید سید بود مي پرسيد:هر رستورانی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

امروز شعار من عوض شده شعار جدید این است

((هر رستورانی ارزش آنرا دارد که ۱بار غذایش را امتحان کنید حتی اگر ورشکست شوید یا کارتان به بیمارستان بکشد به شرطی که در آن حوالی wc فعالي وجود داشته باشد))

پ ن :واقعا من خجالت نمي كشم خواننده به اميد معرفي 1 رستوران قابل قبول وبلاگ مرا باز مي كند آنوقت من اين همه مغازه متنوع را نديده مي گيرم و خاطرات تهوع آور تحويلش مي دهم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ببخشيد

حتما شما هم موافقید که خواندن این جملات در ۱ مغازه انسان را به خنده می اندازد. چند سال پیش بودن ۱ مغازه فست فود در خیابان گیشا غنیمت بزرگی بود و این افسوس مرا ببار مي آورد که پول  تاسیس آن را نداشتم . خلاصه دیگران نیز به این فکر افتادند و گیشا از منطقه ای که فقط می توانستی در آن مینی پیتزا بخوری خارج شد

حال در این میان مشکل دیگری بوجود آمد کسبه محترم فراموش کرده بودند علاوه بر مغازه چندین میلیونی و میز و صندلی و تابلوی چندین متری مزه غذای ارائه شده نیز اهمیت فراوانی دارد .

روزی با دوستم امیرحسین از این خیابان می گذشتم که جملات بالا به ۲ زبان فارسی و انگلیسی درون مغازه ای توجهمان را جلب کرد اول حسابی خندیدیم بعد تازه متوجه مغازه ۲ دهنه مربوطه شدیم. مسافتی حدود ۵۰ متر که نیمی از آنرا به میز و صندلی مشتری و نیمی دیگر را به آشپزخانه اختصاص داده بودند .از رنگهای گوناگون هم استفاده شده بود شیشه های قدی  ویترین مغازه در ۲ طرف آن بود lcd  بزرگي به ديوار زده بودند و دستگاه تهويه هم به راه بود خلاصه ما 2 نفر مهمان جوجه داغ شديم غذا كيفيت قابل قبول داشت بخصوص كه باپيتزاي جديدي بنام قرمه سبزي آشنا شديم . بله پيتزاي خورش قرمه سبزي خودمان كه در تركيب با خمير و پنير پيتزا و قارچ و كالباس مزه بي نظيري توليد مي كرد البته اي كاش قرمه سبزي به كار رفته در آن كيفيت مناسب تري داشت و لازم است بگويم كه ارزش 1بار خوردن را دارد .

يكي از بزرگترين مشكلاتي كه هميشه در جامعه با آن مواجهيم آنكه عده اي بدون داشتن فرهنگ لازم 1 شب ثروتمند شده اند بي آنكه از حداقل قرهنگ مورد نياز برخوردار باشند.

روز اول كه در پشت ميز مشغول خوردن بوديم از دست يكي از مشتريها كه در حال سفارش غذا بود چيزي بر زمين افتاد صاحب مغازه با پرخاش فرياد زد آقا اين چه كاري است كه مي كنيد بفرما بيرون در فصل تابستان نيز  در برقي را شايد براي صرفه جويي باز نگه مي دارند كه با وجود چند كولر گازي  منجر به گرم شدن هوا و  ورود خانواده هاي محترم مگس به داخل مي شود .از ديگر كارهاي جالب صاحب مغازه آنكه 4 چشمي همه مشتريان را در حين خوردن غذا چك مي كند مثلا اگر دستمالتان تمام شود بي آنكه چيزي بخواهيد ناگهان 1 جعبه دستمال روي ميزتان است .

1بار كه طبق رسم قدیمی خودمان قسمتي از فيش غذا را خرد كرده گوشه اي از ميز ريخته بودم كارگري بسرعت خودش را به ميز ما رساند و در مقابل چشمان حيرت زده من خرده كاغذها را جمع نمود و اگر بخاطر همراهم نبود حتما دعواي زيبايي به راه مي افتاد .

با همه اينها جوجه داغ بهترين پيتزاي گيشا را دارد و همانطور كه گفتم حداقل 1بار امتحان كردن پيتزاي قرمه سبزي آن مي ارزد

به امید روزی که آنقدر لاغر شوم که بتوانم، هر چه دلم می خواهد را بخورم