اونروز وقتی سرکار از اینترنت محروم شدم باورم نمیشد در خونه هم با مشکل مشابهی مواجه بشم و اونوقتی که در منزل از اینترنت محروم شدم باور نمی کردم این همه وقت از وبلاگ محبوب و دوستان عزیزم دور بیفتم دیشب خیلی غصه خوردم  وقتی امیرحسین به من گفت احمد حماقت کردی من حاضرم هر هفته به جات بنویسم ولی کار تو خیلی غلطه

امیر حسین بهترین دوست دوران زندگی منه اونهایی که بیشتر منو میشناسند می دونند که زندگی و سلامتی خودم را به او مدیونم در مقابل اون همه لطف روشن نگه داشتن چراغ وبلاگ زنده باد غذای خوشمزه کار کوچکی به حساب میاد

 از میلاد مژده بهنام و سایر دوستان عزیزم هم متشکرم و از کوتاهی که کردم عذر میخوام دلم برای نظرات و وبلاگهای همه شما تنگ شده بود

با اجازتون مطلب این هفته تقدیم می شود به برادر عزیزم امیر حسین پورمختار

در زشت ترین مجتمع مسکونی که ممکن بود در تهران ساخت. یعنی مجتمع تعاون مسکن مخابرات در جوار خیابان اشرفی اصفهانی تهران و در طبقه اول آن یک مغازه فست فود به نام پیتزا نارسیس وجود دارد.

با وجود اینکه بارها از کنار آن عبور کرده بودم در خودم هیچ تمایلی برای امتحان غذایش احساس نمی کردم و شاید این بی میلی به واسطه نفرتی بود که از آن ساختمان داشتم تا اینکه یکی دو ماه پیش دوستی عزیز این مغازه را به من پیشنهاد داد و به همین دلیل در لیست انتظار رستوران ها واردش کردم پس از مدتی برای خوردن شام با دوستم سید به آنجا رفتیم.

ظاهر بیرونی مغازه به جز چند تابلوی نورانی رنگی و یک شیشه بزرگ چیز خاص دیگری ندارد و هنگامی که وارد آن جا می شوی فضای نه چندان بزرگی را می بینی با چند صندلی و میز گرد و بدرنگ

۴۰درصد فضا به پیشخوان و صندوق اختصاص داده شده است و نیمی از آن فضا را نیز به تنور پیتزا پزی. متصدی ماهری با هنرمندی فراوان خمیر را با وردنه صاف می کند سپس سس و پنیر و سایر مخلفات را به روی آن ریخته با کمک وسیله ای پیتزا را داخل تنور قرار می دهد و به همین صورت پیتزای پخته را خارج می کند. آسانسور بسیار ناایمنی هم کمی آنطرفتر نصب کرده اند که رستوران را به آشپزخانه طبقه پایین متصل می کند. بر روی هر میز منوی دست نویسی قرار داده اند قیمت ها مساوی قیمت غذاهای فست فودهای خوب تهران است. ما یک پیتزای دونفره سفارش می دهیم که اسم اجق وجقش را به خاطر ندارم با دو نوشابه که در قوطی سرو می شود به قیمت هرکدام۶۰۰تومان و ساخت شرکت زمزم  و بسیار هم به مزه. پس از پرداخت ۸۲۰۰تومان می نشینیم تا غذا را بیاورند پیتزا به معنی واقعی کلمه کاغذی است و نمی شود به آن ایراد چندانی گرفت چون اصلا محتوایی ندارد که بتوان ایرادی یافت. در کمتر از ۲دقیقه من و سید غذایمان را تمام می کنیم در حالی که هردو به شام منزل فکر می کنیم. هنوز غذا از گلویمان پایین نرفته است که مدیر رستوران با لحن مودبانه ولی تحکم آمیزی به سید می گوید کتتان را از روی صندلی کناری برداری تا صندلی مورد اشاره را به مشتری دیگری بدهد حال آنکه کنار دستش صندلی خالی دیگری وجود دارد. با عصبانیت و خشونت بلند می شویم و در بزرگ مغازه را هم در آن سرما نمی بندیم . سید قوطی خالیش را به گوشه ای از مغازه پرت می کند.

انگار منتظر فرصتی است که با صاحب مغازه دعوا کند ولی کسی با او درگیر نمی شود. پس به ناچار با پای پیاده به سمت منازلمان حرکت می کنیم

پ ن: در این کافی نت امکان نصب عکس وجود ندارد